نقیضه پردازی

1 1

قلب شوهر! (بر اساس شعرِ قلب مادر ایرج میرزا)

داد زن شوهرِ خود را پیغام / که چرا عُرضه نداری اَلدنگ؟

جاریام رفته نشسته در قصر / بنده محبوس در این خانه ی تنگ

تو برایم نخریدی خودرو / پایم از پیاده رفتن شد لنگ

مُردم از خانهنشینی ای مَرد / تو بیا تا برویم سوی فرنگ

کاش میشد که تَنَم میکردم / پالتوی پوستی از جنسِ پلنگ

رنگِ مویم دگر افتاد از مُد / موی خود را بکنم باید رنگ

گر تو خواهی که طلاقت ندهم! / "باید این لحظه بیخوف و درنگ"،

رَوی و پول فراوان آری / تا حرامت نکنم چند فِشنگ.

با نگاهِ غضبآلود و خشن / بر دل شوی خودش هی زد چنگ

شوهرِ ذلیلِ مادرمُرده / نه، بل آن جمله مردان را ننگ،

هیبتِ شوهری از یاد ببرد / همچو ماهی که شود صیدِ نهنگ،

رفت و از غصّه نشست و مِی خورد / شد ز می خوردنِ بسیار مََلنگ

خیره از باده پیِ مَنقل رفت / شد هروئینی و آلوده ی بَنگ

زنِ ظالم که بهانه میجُست / سوی قاضی شد و سر داد آهنگ:

شوهر بنده که تریاکی هست / میزند سیلی و مشت و اُردنگ

گر تو صادر نکنی حکمِ طلاق / میشوم کشته ی ضرباتِ کُلنگ

شوهرِ بنگیِ من تا اینجاست / شهد در کام حقیر است شَرَنگ

قاضیِ بیخبر و نا آگاه / خامِ یک مُشت اَراجیفِ جَفَنگ

به زنِ قصّه، طلاق اِعطا کرد / شد زنِ قصّه ی ما فاتحِ جنگ

خواست از محکمه بیرون آید / حکمِ قاضی به کَفَش چون نارنگ

از قضا خورد دمِ در به زمین / "واندکی سوده شد او را آرنگ"

"از زمین باز چو برخاست، نمود / پیِ برداشتنِ حکم، آهنگ"

از دلِ شوهرِ سابق ناگاه / آمد آهسته برون، این آهنگ:

آه دشتِ ژَنِ من یافت خراش / آه پای ژَنِ من خورد به شَنگ.